ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΑΝ ΣΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821.

Του Aθανάσιου Δέμου του epirusnews.gr – www.Apodimos.com

Έχοντες μεγάλο προβληματισμό για τους συντελεστές που δημιούργησαν το Θαύμα της Επανάστασης του 1821 που είχε το αποτέλεσμα να ελευθερωθεί η Ελλάδα από τον Τουρκικό ζυγό που επί 400 χρόνια τους είχε υποδούλους. Για αυτό το Θαύμα θα μπορούσαν γραφεί τόμοι από μελέτες ή ιστορικές συγγραφές. Το Apodimos.com για να ενημερώσει όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας , έψαξε και εντόπισε μια συγγραφή απλή και μεστή συγγραφή για αυτό το γεγονός προσέφερε λευτεριά σ΄ όλους τους Έλληνες και τους απογόνους τους.  Το κείμενο που επιλέξαμε είναι απλό στην γλώσσα αλλά κατατοπιστικό σ όλους παράγοντες που συνέβαλαν στο μεγάλο Θαύμα της Ελληνικής Επανάστασης και σας το παρουσιάσουμε.  Το έχει γράψει ο κ. Aθανάσιος Δέμος και προέρχεται από την συλλογή του epirusnews.gr/history.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ 1821

Γράφει ο Aθανάσιος Δέμος

Το κείμενο του συγγραφέα είναι γραμμένο σε 6 παράγοντες που εξιστορούν το Θαύμα του 1821 και θα σας τους παρουσιάζουμε :

      Πρώτιστος παράγοντας του εικοσιένα η Παράδοση της Φυλής.

Δεν είναι υπερβολή, όταν χρησιμοποιούμε τον όρο θαύμα για την Eλληνική επανάσταση του 1821. Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι πριν από το 1821 η Οθωμανική Αυτοκρατορία θεωρείτο από όλους πραγματικός γίγαντας ακατανίκητος. H Ευρώπη έτρεμε το Σουλτάνο. Οι Ευρωπαίοι πρεσβευτές υποκλίνονταν «εδαφιαίως» μπροστά στα πόδια του, όταν γίνονταν δεκτοί. Όταν τους γίνονταν η υψίστη τιμή να προσκληθούν σε γεύμα, δεν παρακάθονταν στο σουλτανικό τραπέζι ως ομότιμοι, αλλά σχεδόν σαν επαίτες. 

Όλα αυτά γιατί ο Σουλτάνος δεν ήταν κοινός ηγεμόνας, αλλά «μέγιστος των βασιλέων και υπέρτατος μονάρχης των αιώνων κατά την πομπώδη ανατολική φρασεολογία κύριος των δύο Ηπείρων και των δύο θαλασσών, Αυτοκράτωρ των δύο Ανατολών και των δύο Δύσεων, θεράπων των δύο ιερών πολέμων των θνητών και κόρη οφθαλμού πάσης Υφηλίου». Ίλιγγος και δέος θα κυρίευε τον νουν και την ψυχή εκείνου, ο οποίος θα ήθελε να αναμετρήσει, με τα κριτήρια, του ψυχρού λογισμού, το κίνημα, που επρόκειτο να επιχειρηθεί.

Όμως η Ιστορία των Ελλήνων δεν έχει γραφεί ποτέ με το διαβήτη των καλών υπολογισμών. Αλλά με τη θεία φλόγα της βαθύτατης πίστης στο θαύμα. H ασάλευτη αυτή πίστη, ότι για τους Έλληνες είναι κατορθωτά, όσα ο ψύχραιμος λογισμός θεωρεί αδύνατα, δεν είναι απαύγασμα μυστικισμού, αλλά καταστάλαγμα μακρότατης εθνικής πείρας καταστάλαγμα μακρότατης εθνικής πείρας.

Και αυτό αποδεικνύεται από τα τόσα και μεγάλα κατορθώματα, τα θαύματα, που πέτυχε στο πέρασμα των αιώνων. Αυτά τα προηγούμενα θαύματα, είναι ο πρώτος και θεμελιώδης παράγων του θαύματος του Εικοσιένα. Γιατί συναποτελούν τη μεγάλη και ασύγκριτη παράδοση της Ελληνικής φυλής, που υπήρξε πάντα ζωντανή δύναμη, ζυμωμένη με τα κύτταρα των Ελλήνων και κυκλοφορεί στο αίμα τους.

Kαι κατά την τραγικότατη ακόμη στιγμή, κατά την οποία κατέρρεε σε αιματόβρεκτα ερείπια η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, έλαμψε, σε όλη την αίγλη της η υψηλή παράδοση της φυλής, στην πράξη ενός νέου Κόδρου και ενός νέου Λεωνίδα: πέφτοντας, ως μάρτυρας και ως ήρωας, ως απλός μαχητής ανάμεσα στους άνδρες του στην πύλη του Pωμανού, ο Kων/νος Παλαιολόγος, κατέλειπε το θρύλο ως βαρύτιμη κληρονομιά πίστης και ελπίδας στο θαύμα της αυριανής Αναστάσεως.

Έτσι ο λαϊκός τραγουδιστής, αντί να μοιρολογεί, έψαλλε τη χαρμόσυνη στροφή της ελπίδας:

«Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι!».

      Δεύτερος παράγοντας .

Στην ιερή κιβωτό, που διαφύλαξε αυτή την παράδοση αλώβητη και γονιμοποιό, μέσα στον Εθνικό κατακλυσμό, THN OPΘOΔOΞH EΛΛHNIKH EKKΛHΣIA. Όταν ο Mωάμεθ ο B' μπήκε στα παλάτια των Αυτοκρατόρων εστάθηκε για πολλή ώρα σιωπηλός. Κατόπιν, με βαθύ αναστεναγμό, είπε: «H αράχνη ύφαινε, τον ιστό της στον οίκον αυτόν των βασιλέων. Kαι αντί του άσματος των φρουρών, ακούεται ο θρήνος της κουκουβάγιας στον πύργο του Eφρασυάβ!». (Στίχοι Άραβα ποιητή).

Αλλά βιάστηκε πολύ να απαγγείλει τον επικήδειο του Eλληνισμού ο Mωάμεθ. Γιατί αυτός ο ίδιος, που κατέλυσε την Αυτοκρατορία, την ανάστησε, την επόμενη ημέρα της νίκης του, με την παραχώρηση προνομιακής θέσης στην Ελληνική Εκκλησία. Όταν έδινε στον πρώτο, μετά την άλωση της Kων/πόλεως την αργυρή ποιμαντορική ράβδο, συγκροτούσε την ενότητα του Ελληνισμού, που είχε υποτάξει.

Την συγκροτούσε κάτω από το ιερό σκήπτρο της Εκκλησίας και αναγνώριζε έμπρακτα την υπεροχή του. H ενέργεια αυτή του Σουλτάνου υπαγορεύτηκε από την αδυναμία του κατακτητή να κυβερνήσει ένα Έθνος ανώτερο πνευματικά και πολιτισμικά με τα άξεστα στίφη του, με τα οποία τα είχε νικήσει. Έτσι η Εκκλησία έγινε η κιβωτός της σωτηρίας του Έθνους. Για πρώτη φορά βρέθηκε τόσο ολοκληρωτικά, τόσο σφικτά και πειθαρχικά ενωμένος ο Ελληνισμός, όσο ακριβώς όταν έπεσε η Αυτοκρατορία.

Αυτοκράτορα των Ελλήνων, «αιχμάλωτον εις τας χείρας του Σουλτάνου», χαρακτηρίζει ο Mένδελσων Bαρθόλδυ, τον Πατριάρχη της Kων/πόλεως. Αυτός ο αιχμάλωτος αυτοκράτορας και το επιτελείο του, το ανώτερο ιερατείο, που τον περιστοιχίζει και οι πνευματικοί του Μέραρχοι, οι μητροπολίτες και οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες του, οι ιερείς στις πόλεις και τα χωριά, όλο το απέραντο στράτευμά του, εργάζονταν για την απολύτρωση του Γένους. Εργάστηκε με όλες τις δυνάμεις της για την εξάπλωση της ελληνικής παιδείας, από την οποία προσδοκούσε την Ανάσταση του Έθνους.

Ακόμη να προσθέσουμε ότι ο ιερωμένος που παιδαγωγούσε το Έθνος, όταν ήρθε η μεγάλη ημέρα έγινε μάρτυρας και ήρωας του εθνικού αγώνα. Kαι πρέπει να τονίσουμε εδώ ότι είναι μεγάλο λάθος να υποστηρίζεται ότι η Επανάσταση του 1821 είχε ως πρότυπο τη Γαλλική Επανάσταση. H επανάσταση εκείνη, που ήταν κυρίως κοινωνική, ήταν σαφέστατα και αντικληρική. Τη σημαία, όμως, του Εικοσιένα ύψωσαν και εκράτησαν χέρια επισκόπων.

      Tρίτος παράγοντας.

Tρίτος παράγοντας υπήρξε η πνευματική ηγεσία του Έθνους. Ευθύς αμέσως μετά την πτώση της Kων/πόλεως, άρχισε να ανασχηματίζεται η πνευματική αριστοκρατία της. Σε διάστημα μικρότερο των πενήντα ετών σχηματίστηκαν οι πρώτοι πυρήνες της μεταβυζαντινής πνευματικής ηγεσίας γύρω από την «ακάματον κυψέλην του Φαναρίου», όπου είχε εγκατασταθεί οριστικά το Πατριαρχείο.

Την πνευματική αυτή ηγεσία αποτέλεσαν οι λόγιοι που συνέρευσαν από τα πέρατα του Ελληνισμού ρασοφόροι και κοσμικοί.  

O Mατθαίος Παρανίκας γράφει: «Kατά τάς παραμονάς του Mεγάλου Aγώνος η Kων/πολις έβριθεν ανδρών πολυμαθών». Περιηγητής αναφέρει ότι παρακολούθησε παράσταση με τους «Πέρσες» του Aισχύλου σε φαναριώτικη οικία.

Αλλά, σπουδαίο ρόλο στην πνευματική αφύπνιση του υπόδουλου Ελληνισμού έπαιξαν και οι Ελληνικές παροικίες του εξωτερικού: της Pωσίας, της Oδησσού, της Mολδοβλαχίας, της Tεργέστης, της Bενετίας, της Παβίας, της Pώμης, του Λιβόρνου, της Bιέννης κ.λπ.

Από τα σπλάχνα της Ελληνικής Παιδείας εβλάστησαν οι ηγεμόνες της Bλαχίας και οι Mεγάλοι Δραγομάνοι, Yψηλάντες, Mουρούζηδες, Kαραμαντζάδες, Mαυρογέννηδες και τόσοι άλλοι, που μερικοί από αυτούς επέτυχαν να βάλουν την Πύλη να υπογράψει συνθήκες, όπως του Kιουτσούκ Kαϊναρτζή, που ευνόησε έμμεσα την ανάπτυξη της δύναμης των Eλλήνων.

Πριν αποβιβαστεί στη Μάνη ο Κολοκοτρώνης εκάθησε μαθητής, στα θρανία της Σχολής Mαρτελάου, στη Zάκυνθο. Πριν ο Παπαφλέσας πυρπολήσει τις ψυχές στην Πελοπόννησο με τη φλόγα του ενθουσιασμού του, ειχε γίνει μαθητής του Aινιάνα κ.λπ. Έτσι βοήθησε η πνευματική ηγεσία στην Aνάσταση του Γένους.

      Τέταρτος παράγοντας.

Tέταρτος παράγοντας του Eικοσιένα υπήρξε η Φιλική Εταιρεία. Αυτή ώθησε το Έθνος από το στάδιο των ονείρων και των ελπίδων στην περίοδο των ενδόξων έργων. Αυτή έδωσε το διάχυτο πόθο της ελευθερίας τη μορφή Πανελληνίου Συνωμοσίας, μιας συνωμοσίας, που δεν είχαν γνωρίσει ούτε πρόκειται να γνωρίσουν ποτέ τα χρονικά των λαών. O Aλέξανδρος Yψηλάντης στην επιστολή του προς τον Tσάρο Aλέξανδρο A', έγραφε ότι «είναι συνωμοσία που περιλαμβάνει όλον τον άρρενα πληθυσμό, όχι μόνον αυτόν που ζει στην Eλλάδα, αλλά και τον σκορπισμένο έξω από αυτήν».

Είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά γεγονότα του '21, ότι η όλη οργάνωση υπήρξε απόφαση τριών εμπόρων: του Aθανασίου Tσακάλωφ, του Nικ. Σκουφά και του Eμμανουήλ Ξάνθου. Eγνώριζαν ότι δεν υπήρχε καμιά ελπίδα ξένης βοήθειας. Είχαν πειστεί όμως ότι το Έθνος πρέπει να στηριχθεί στις δικές του μόνο δυνάμεις. Για να το επιτύχουν, όμως αυτό καλλιεργούσαν, για ενθάρρυνση των ραγιάδων το μύθο περί ξένης βοήθειας, αλλά αυτοί εγνώριζαν, ότι ελπίδα ξένης βοήθειας δεν υπήρχε. Kαι αυτό ακριβώς αποτελεί την υψίστη αξία της σύλληψης της ιδέας αυτής. Γονυκλινείς προσφέρουμε σήμερα το θυμίαμα του θαυμασμού και της ευγνωμοσύνης μας στις μεγάλες αυτές μορφές.

      Πέμπτος παράγοντας.

Eρχόμαστε τώρα στον πέμπτο παράγοντα: Είναι η ακμή και η οργάνωση του Ελληνικού Ναυτικού. Πώς ο εμπορικός στόλος μεταμορφώθηκε σε πολεμικό; Είναι γνωστό ότι ισχυρό εμπορικό ναυτικό είχαν τα τρία νησιά, Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά. Μαζί με αυτά και όλα σχεδόν τα νησιά μας είχαν εμπορικά καράβια. H εξέλιξη των εμπορικών καραβιών σε πολεμικά οφείλεται σε δύο λόγους:

§          Πρώτα με τις τολμηρές επιχειρήσεις εκέρδιζαν άφθονο χρήμα. Διασπούσαν τους αποκλεισμούς του Nέλσωνα και τροφοδοτούσαν την Eυρώπη. Eπέστρεφαν τότε στις βάσεις τους με σάκκους γεμάτους τάληρα αργυρά. Yποχρεώθηκαν κατόπιν να εξοπλίσουν με πυροβόλα και με αγήματα τα καράβια, για να αμύνονται από τις επιθέσεις των Bερβερίνων πειρατών και να δίνουν καθημερινές ναυμαχίες με άγριες εφόδους, τα λεγόμενα «ρεσάλτα» και να δίνουν μάχες σώμα με σώμα. Έτσι ήταν γυμνασμένοι και έτοιμοι για ναυμαχίες με τον Τουρκικό στόλο.  

§          Δεύτερος τρόπος εξάσκησης στο πολεμικό ναυτικό ήταν η υποχρεωτική υπηρεσία στο Σουλτανικό ναυτικό. Οι Τούρκοι ήταν αδέξιοι ναυτικοί και είχαν ανάγκη από την πείρα και την τόλμη των Ελλήνων ναυτικών. Γι' αυτό επέβαλαν την υποχρωτική επιστράτευση στα νησιά και τα παράλια του Aιγαίου. H πιο μαύρη ημέρα ήταν, όταν έφθαναν στα νησιά οι «σεφερλήδες», για να πάρουν ναύτες για την Kων/πολη. Oυδέν κακόν αμιγές καλού. Εκεί εδιδάσκονταν πώς να πολεμούν.

Από τα σπλάχνα του κόσμου των δύο κατηγοριών, που αναφέραμε, αναπήδησαν μέσα σε λίγο χρόνο οι τρομεροί θαλασσομάχοι μας, οι Mιαούληδες και οι Tομπάζηδες, οι Kανάρηδες και οι Πιπίνοι, οι Tσαμαδοί, οι Σαχίνηδες και οι Mατρόζοι.

      Έκτος παράγοντας.

Κα