ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του ΓΙΑΝΝΗ ΣΠΑΝΟΥ.

www.Cityportal.gr – www.Apodimos.com

Υπάρχει κανένας Έλληνας ή Απόδημος αδελφός που δεν έχει ακούσει ή τραγουδήσει τα τραγούδια του Γιάννη Σπανού ; Νομίζουμε ότι ΟΧΙ διότι όλοι τους τον υπεραγαπούν . Είναι κανείς που δεν έχει συγκινηθεί; Νομίζουμε ότι ΟΧΙ διότι όλοι τους κάτι θυμούνται από τα τραγούδια του . για αυτό το Apodimos.com  τους αφιερώνει σε όλους στην Ελλάδα και στον Απόδημο Ελληνισμό την συνέντευξη που έδωσε στην Αναστασία Γρηγοριάδου για το περιοδικό CITY στο Cityportal.gr γιατί η φωνή του Γιάννη Σπανού συγκινεί όλους Έλληνες και Αποδήμους.

Η Συνέντευξη του Γιάννη ΣΠΑΝΟΥ στην Αναστασία Γρηγοριάδου, στο περιοδικό CITY

Του αρέσει να ακούει ωραία πράγματα στη μουσική λέγει στην Αναστασία Γρηγοριάδου. Αν και όταν μπαίνει σε ένα χώρο όπου παίζει κάτι δικό του νιώθει αμηχανία, αισθάνεται, όπως λέει, σαν να ντρέπεται! Ποιος; Αυτός που αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού!

Ο Γιάννης Σπανός μίλησε στην Αναστασία Γρηγοριάδου και το περιοδικό CITY, με αφορμή τη συμμετοχή του στο Birthday Festival Zythos.
 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Μπορείτε να μου πείτε ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όταν πήγατε στη Γαλλία στα τέλη της δεκαετίας του ’50;

Αυτό που άκουσα μου άρεσε πολύ. Το γαλλικό τραγούδι τότε ήταν στην άνθησή του. Πριν πάω στη Γαλλία πέρασα από την Ιταλία και τη Γερμανία, για λίγο βέβαια, αλλά αυτό που ένιωσα στη Γαλλία δεν το είχα νιώσει εκεί.. Στο Παρίσι κατάλαβα ότι θα μπορούσα να ενσωματωθώ σε αυτό που άκουγα , είχε μια ποιότητα, κάτι άλλο που ταίριαζε πολύ με μένα. Δεν ήξερα ακριβώς τι έψαχνα αλλά όταν έφυγα από την Ελλάδα αυτά που ακούγονταν ήταν τα μεταπολεμικά, ταγκό, βαλς όλα αυτά τα ξενόφερτα, κι εμένα κάτι μου έλειπε. Ε, λοιπόν στη Γαλλία ένιωθα ότι αυτά που άκουγα μου ταίριαζαν πολύ, ήμουν πολύ μικρός για να κατάλαβα τι ήθελα, αλλά ένιωσα κάτι.
 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY:  Πώς ξεκίνησε η καριέρα σας στο Παρίσι;

Έφυγα από την Ελλάδα για τη Γαλλία, χωρίς να έχω μαλώσει με τους δικούς μου, μια χαρά ήμουν μαζί τους. Ο πατέρας μου ήταν οδοντίατρος, ήθελε όπως όλοι οι γονείς -και τώρα αλλά ειδικά τότε, να σπουδάσω. Πράγματι μπήκα στο πανεπιστήμιο του έκανα το χατίρι αλλά κάποια στιγμή πήγα στη Γαλλία και μου άρεσε, τότε είπα εδώ θα ξανάρθω. Έτσι αφού τελείωσα με τις υποχρεώσεις μου στην Ελλάδα, και με το στρατό και με όλα, ήρθα στο Παρίσι, έκανα οντισιόν κανονικά και ίσως επειδή ένιωθα μάλλον αυτό το είδος τραγουδιού με προτιμήσανε οι Γάλλοι σαν ακομπανιατέρ, πιανίστα της αριστερής όχθης. Έτσι ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια. Με δυσκολίες, αλλά όχι με μελόδραμα «αχ, η φτώχια κτλ.», ο καθένας τα περνάει αυτά και σε μαθαίνουν να είσαι πιο σεμνός αργότερα.
 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Εκεί λοιπόν συνεργαστήκατε με σπουδαία ονόματα της γαλλικής σκηνής, την Ζυλιέτ Γκρεκό, την Μπριζίτ Μπαρντό.

Και άλλους πολλούς σπουδαίους που δεν ήταν τόσο γνωστοί στην Ελλάδα, όπως η Μπαρμπαρά, Πία Κολόμπο, τραγουδίστριες της αριστερής όχθης που άφησαν ιστορία στο γαλλικό τραγούδι αλλά δεν ήταν πολύ γνωστές στο κοινό έξω από τη Γαλλία.

 

 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Τι ήταν η περιβόητη αριστερή όχθη του Σηκουάνα για το γαλλικό τραγούδι;

Εκεί άνθισε η ποίηση, το τραγούδι. Από κει ξεκίνησε ο Μπρελ, σπουδαίοι τραγουδιστές, συγκλονιστικοί ερμηνευτές. Κι ήταν τόσοι απλοί. Έμαθα από τότε να μη θεωρώ σημαντικό το να λες σπουδαία πράγματα αλλά να τα έχεις μέσα σου.



 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Αν θυμηθείτε μια συνάντηση από εκείνη την εποχή ποια θα ήταν αυτή;

Θυμάμαι ότι ήθελα να συναντήσω την Ζυλιέτ Γκρεκό. Δεν είναι καθόλου εύκολο να πάρεις το τηλέφωνο, να το βρεις, αλλά όταν το βρεις, σου απαντούσαν οι ίδιοι. Μετά από πολλές προσπάθειες, αν βρεις το τηλέφωνο, δέχονται να ακούσουν τους πάντες. Βρήκα λοιπόν το τηλέφωνό της και πήγα στο σπίτι της. Είχε ακούσει το όνομά μου βέβαια από την αριστερή όχθη και εκείνη την ώρα, ένα μεσημέρι, βρέθηκα σε ένα τραπέζι με ανθρώπους που ούτε το φανταζόμουν. Στο τραπέζι ένα σωρό μαχαίρια, πιάτα και ποτήρια, ένα τεράστιο τραπέζι, θυμάμαι, εγώ δεν είχα ιδέα τι έπρεπε να κάνω στο τραπέζι με τόσα μαχαιροπίρουνα, έβλεπα λοιπόν και έκανα ό, τι έκαναν και οι άλλοι. Δεξιά μου είχα τη Φρανσουάζ Σαγκάν, στο κεφάλι αριστερά ο Μισέλ Πικολί, που ήταν τότε με τη Γκρεκό μαζί, με ανθρώπους τόσο σπουδαίους, που με άκουγαν και με πρόσεχαν. Εκεί κατάλαβα ότι η μεγαλοσύνη δεν κραυγάζει, την έχεις μέσα σου.
 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Οι Γάλλοι, όπως κι εμείς, έχουν ισχυρή παράδοση στο τραγούδι;

Οι Γάλλοι έχουν σπουδαίους ερμηνευτές αλλά οι ίδιοι, ο απλός κόσμος, δεν έχουν ταλέντο στο να τραγουδούν. Εμείς ζούμε το τραγούδι, οι Γάλλοι το ακούνε όμως. Για αυτό κι όταν κάποιος έχει ταλέντο από ξένη χώρα, τον αγκαλιάζουν εκεί. Εμείς εδώ έχουμε όλοι ταλέντο, οπότε έχει ο καθένας τη δικιά του φωνή…


 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Μετά από μια πάρα πολύ μεγάλη καριέρα στο Παρίσι πώς επιστρέψατε στην Ελλάδα;

Όσο ζούσα και δούλευα στο Παρίσι ερχόμουν τα καλοκαίρια στην Ελλάδα κι όταν ερχόμουν μετέφερα άθελά μου το κλίμα της αριστερής όχθης εδώ. Έκανα με αφέλεια σχεδόν αυτό που αισθανόμουν. Όταν επέστρεψα πια μόνιμα, ήθελα να γυρίσω πίσω. Όταν ήρθα λοιπόν στην Ελλάδα, ξεκίνησα με τον Γιώργο Παπαστεφάνου. Κάναμε τα πρώτα μας τραγούδια, «Μια φορά θυμάμαι» που το τραγούδησε η Αρλέτα. Εκεί ξεκίνησε η έννοια του «Νέου Κύματος». Με ρώτησε ο Πατσιφάς, «Πώς να το πούμε αυτό;». Τότε ήταν της μόδας η Νουβέλ Βάγκ στον κινηματογράφο, Γκοντάρ κ.τλ. και η αυτολεξεί μετάφραση αυτής της φράσης ήταν το «Νέο Κύμα».
 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Στην καριέρα σας έχετε γράψει πάρα πολλά τραγούδια,  από μελοποιημένα ποιήματα, νεοκυματικά τραγούδια, μουσικές και τραγούδια για τον κινηματογράφο και το θέατρο, όπως για την «Ίρμα» με τη Λαμπέτη, μέχρι λαϊκές μεγάλες επιτυχίες. Σας ενδιέφερε να γράφετε διαφορετικά πράγματα;

Ναι. Δεν ήθελα να γράφω μόνο για ένα είδος μουσικής. Δεν ήθελα να εγκλωβιστώ. Ακούω διάφορα κι ό,τι με αγγίζει με εμπνέει να κάνω κάτι άλλο, όχι το ίδιο. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Συγχρόνως με το Νέο Κύμα πήγαινα σε κουτούκια κάτω στην Κηφισίας και άκουγα τον Χρηστάκη, τον Γαβαλά, τη Ρία Κούρτη. Ήμουνα παντού και μόνος μου. Έχει σημασία αυτό που λέω. Ήθελα και φρόντισα να μην ανήκω σε ένα είδος. Το είχα ανάγκη να πειραματίζομαι με πολλές μουσικές. Μόνο με την τζαζ δεν ασχολήθηκα γιατί είναι πολύ εγκεφαλική για μένα.
 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Ανεβαίνετε λοιπόν στη Θεσσαλονίκη για να παίξετε…

…«ψοφάω» να έρχομαι στη Θεσσαλονίκη, μου αρέσουν οι άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη και σε όλη τη Βόρειο Ελλάδα.




 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Γιατί;

Είστε ντόμπροι και ειλικρινείς. Και επειδή η μητέρα μου, Κασσάνδρα λεγόταν, ήταν από τη Χαλκιδική, έχω το ένα πόδι πάντα εδώ, το DN μου είναι από βόρεια Ελλάδα και το Α μου από την Πελοπόννησο.




 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Όπως τώρα που έρχεστε στη Θεσσαλονίκη, όταν ετοιμάζετε ένα πρόγραμμα πώς διαλέγετε τι θα παίξετε;

Διαλέγω αποσπάσματα από όλη τη δουλειά μου και προσπαθώ να περάσει ο κόσμος καλά, να ακούσει και να διασκεδάσει.




 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Έχετε κάποια ιδιαίτερα αγαπημένα κομμάτια;

Αναγκαστικά παίζω τα πιο γνωστά μου. Όμως, ναι, έχω κάποια αγαπημένα τα οποία το κοινό δεν είχε το χρόνο ίσως να τα ακούσει πολύ, όπως το «Είπα να φύγω» και το «Αν έχω κάποιο παρελθόν» σε στίχους Πυθαγόρα, που τα είχε πει ο Πάριος. ή τα «Τραγούδια της βροχής και της νύχτας» που είχαμε κάνει με την Τάνια Τσανακλίδου, «Οι μπαλάντες» με τον Κώστα Καράλη.



 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CITY: Υπήρξε στιγμή που μετανιώσατε επειδή επιστρέψατε στην Ελλάδα;

Ποτέ! Ούτε για τις γκάφες που κάνω μετανιώνω ποτέ. Όπου αισθάνομαι καλά εκεί μένω. Η επικοινωνία με ενδιαφέρει. Και η επικοινωνία με τον κόσμο είναι ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που το χαίρομαι πολύ. Όταν βλέπεις τον κόσμο να σε παρακολουθεί και να συγκινείται, ε, αυτό αξίζει τον κόπο.

 

Πηγή : www.cityportal.gr