Α.   Οι  αναγκαίες  συνιστώσες  της  Ελληνικής  Εξωτερικής  πολιτικής

            Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας οφείλει να έχει τρεις συνιστώσες, άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, την Ευρωπαϊκή, τη Βαλκανική και τη Μεσογειακή.

            Όταν μια από τις συνιστώσες παραλείπεται ή υποβαθμίζεται, τότε, ανεξαρτήτως προθέσεων, τα εθνικά συμφέροντα υπονομεύονται. 

1)   Η Ευρωπαϊκή συνιστώσα

            Η Ενωμένη Ευρώπη περιλαμβάνει δύο σκέλη ενοποίησης. Το πολιτικό και το οικονομικό. Είμαστε υπέρ της Ενωμένης Ευρώπης των λαών, των πολιτών, της αλληλεγγύης, της πολιτικής ένωσης και σύγκλισης των οικονομικών επιπέδων. Όταν όμως η Ενωμένη Ευρώπη λειτουργεί όπως τώρα, που δεν προωθεί την πολιτική ένωση ούτε την οικονομική σύγκλιση των πραγματικών επιπέδων ανάπτυξης και ευημερίας των λαών, αλλά μόνο τη σύγκλιση των ονομαστικών οικονομικών δεικτών μέσα από αντιαναπτυξιακές οικονομικές πολιτικές και μέσα από έλλειψη ακόμη και κοινωνικής προστασίας, τότε το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης δυναμιτίζεται.

Δηλαδή, η Ευρωπαϊκή Ένωση ως οργανισμός, είναι αντίθετη με την Ενωμένη Ευρώπη, ως στόχο και όραμα.

            Συνεπώς πρέπει να αγωνισθούμε, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, για μια Ευρώπη που θα υπηρετεί τους πολίτες και τις χώρες, για μια Ευρώπη που θα αναπτύσσει την οικονομία, με απασχόληση και κοινωνική δικαιοσύνη.

            Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν δύο στρατηγικές: Η μία έχει άξονα τη Μεγάλη Βρετανία που αποτελεί το μακρύ χέρι των ΗΠΑ στην Ευρώπη και η άλλη το γαλλογερμανικό. Η τελική μορφή της Ενωμένης Ευρώπης είναι ακόμη αδιευκρίνιστη. Είναι λάθος να λέγεται ότι η ένταξη το 2001 στην ΟΝΕ είναι μονόδρομος και ας μπαίνει στην ανεργία κάθε μήνα και περισσότερος κόσμος και ας διαλύεται η παραγωγική βάση της χώρας και η ελληνική οικονομία.

            Σε σχέση λοιπόν με την Ενωμένη Ευρώπη, μέχρις ότου ξεκαθαρισθούν τα πράγματα και δούμε προς τα πού πάνε και ποια θα είναι η τελική της μορφή, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Να μην παραχωρούμε τίποτα σε εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, πέρα από αυτό που είναι αναγκαίο, με βάση τις μέχρι τώρα δεσμεύσεις και συμβάσεις. 

2)  Η Βαλκανική συνιστώσα

            Τα Βαλκάνια, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης έγιναν χώρος διαμοιρασμού ζωνών επιρροής.

            Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας εκεί βασικά οφείλεται και όσο οι συσχετισμοί επιρροών δεν οριστικοποιούνται, τόσο οι κίνδυνοι θα παραμένουν.

            Τα Βαλκάνια είναι χώρος ανταγωνισμού του αγγλοαμερικανικού παράγοντα με το γερμανικό, ενώ η Ρωσία, αδύναμη για την ώρα, γεωγραφικά όμως πλησίον και με ζωτικά συμφέροντα στην περιοχή, παρακολουθεί. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι εξωτερική πολιτική γίνεται μόνον, αν αναζητήσουμε αυτούς, με τους οποίους ταυτίζονται τα συμφέροντά μας, με τους οποίους και θα διαπραγματευθούμε το μερίδιό μας στο κοινό μας μέλλον.

            Το Σκοπιανό, για παράδειγμα είναι σημαντικό ζήτημα που μπορεί, υπό συνθήκες, να πάρει επικίνδυνη τροπή.

Ουδέποτε η Ελλάδα επιτρέπεται να αναγνωρίσει κράτος με το όνομα Μακεδονία ή παράγωγό του. Σε αντίθετη περίπτωση εκχωρεί δυνατότητες διεκδικήσεων σε βάρος του εθνικού χώρου. Άλλωστε, όσο δεν αποκρυσταλλώνονται τα σύνορα στα Βαλκάνια, τόσο λιγότερο έχουμε κίνητρο να προχωρήσουμε σε δεσμεύσεις. Πάντως θα πρέπει να έχουμε υπόψη, ότι καμμιά Ελληνική Βαλκανική πολιτική δεν είναι πλήρης, χωρίς τη Ρωσική παρουσία, την οποία πρέπει σοβαρά να λάβουμε υπόψη μας. Στα Βαλκάνια θα πρέπει να οικοδομήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, προνομιακές θα λέγαμε με τη Νέα Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία. 

3)  Η Μεσογειακή συνιστώσα

            Η μεσογειακή πολιτική της Ελλάδας έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες από τους οποίους ξεχωρίζουμε τους εξής:

Σχέσεις με το Αραβικό έθνος, με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και δευτερευόντως τη Βρετανία, σχέσεις με το Ιράν, τη Ρωσία, τις δημοκρατίες του Καυκάσου και της Μαύρης Θάλασσας και τέλος σχέσεις με την Τουρκία.

Όλα αυτά, περιφέρονται γύρω από ένα τεράστιας σημασίας ζήτημα για την παγκόσμια οικονομία, που είναι το πετρέλαιο. Η εξίσωση, ΗΠΑ ίσον πετρέλαιο, ισχύει απολύτως και επί όσον χρόνο αυτή η εξίσωση ισχύει, οι ΗΠΑ θα είναι παρούσες στη Μεσόγειο. Αυτή η μονοπωλιακή σχέση των ΗΠΑ με τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, ή της Κασπίας, κάνει το ρόλο τους στην παγκόσμια οικονομία ηγεμονικό. Βασικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή είναι το Ισραήλ και η Τουρκία. Για το ρόλο του το Ισραήλ αμείβεται με την εγγύηση της ασφάλειάς του. Όσον αφορά την Τουρκία η αμοιβή, επειδή δεν μπορεί να παρασχεθεί με διευκόλυνση οικονομικού ρόλου, μιας και η τουρκική οικονομία δεν έχει τέτοιες προϋποθέσεις, δίνεται με τη διασφάλιση ρόλου περιφερειακής δύναμης παραδοσιακού τύπου.

Γι’ αυτό η τουρκική εξωτερική πολιτική προς τους γείτονες είναι τύπου πολιτικής κανονιοφόρων του περασμένου αιώνα. Το τουρκικό σύστημα εξουσίας και η τουρκική οικονομία δεν επιτρέπουν άλλου είδους σχέσεις. Αυτό, έχουμε την εντύπωση, ότι δεν έχει συνειδητοποιηθεί από την ελληνική κυβέρνηση. 

Β.   Άξονες Εξωτερικής Πολιτικής 

1.       Η εποχή μας διακρίνεται από μια γιγάντια σύγκρουση για την παγκόσμια ηγεμονία, που διαδέχθηκε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

2.       Η έκβαση αυτής της σύγκρουσης είναι άδηλη, σίγουρα, όμως, θα κρατήσει απρόβλεπτο χρόνο και σίγουρα θα δώσει το περιεχόμενο του 21^ου αιώνα.

3.       Η χώρα μας έχει μέγεθος που δεν της επιτρέπει την συμμετοχή στην σύγκρουση συμφερόντων, γιατί, λόγω μικρού ειδικού βάρους, τα τυχόν οφέλη θα είναι ελάχιστα, οι τυχόν, όμως, ζημιές μοιραίες. Άλλωστε, δυνάμεις αυτού του μεγέθους έχουν την μοίρα των μισθοφόρων. Σε περίπτωση επιτυχίας, λαμβάνουν το μισθό. Σε περίπτωση αποτυχίας, θεωρούνται αναλώσιμοι.

4.       Αλλά, πέραν του γενικού αυτού κανόνα, η χώρα μας έχει το μείζον πρόβλημα, που είναι η τουρκική επιθετικότητα. Λόγω, όμως, μεγέθους, δεν μπορούμε να σηκώσουμε δεύτερο μείζον πρόβλημα, δεύτερη μείζονα προσπάθεια. Μοιραία θα διακινδυνεύσουμε την κύρια προσπάθεια. Η στρατηγική μας διαφορά με την κυβέρνηση, στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, είναι ακριβώς αυτή. Θεωρεί η κυβέρνηση, ότι η ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας δεν έχει την απόλυτη προτεραιότητα και αντ’ αυτής επιλέγει την ΟΝΕ. Αυτήν την επιλογή τη θεωρούμε εθνικά επικίνδυνη, διότι, αναγκαστικά, οδηγεί σε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς στο Αιγαίο και την Κύπρο.

5.       Ασφαλώς και η δική μας επιλογή έχει κόστος. Είναι, όμως, η μόνη που εγγυάται ασφαλή και αξιοπρεπή διέλευση από τις συμπληγάδες του καιρού μας, και από την άλλη πλευρά, στην κοινωνική της διάσταση, μέσω της Εθνικής Λαϊκής Ενότητας, μπορεί να εκφράσει και την πλειοψηφία της κοινωνίας μας.

6.       Ζητάμε την άμεση εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συμβάσεων.

7.       Προασπιζόμαστε το status quo του Αιγαίου και το αναφαίρετο δικαίωμά μας επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια.

8.       Αγωνιζόμαστε για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο, με μοναδικό σκοπό την κατοχύρωση της ανεξαρτησίας της.

9.       Αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε τη FYROM με οποιοδήποτε παράγωγο του ονόματος «Μακεδονία».

10.   Αγωνιζόμαστε για την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία και την ασφάλειά τους.

11.   Επαναθέτουμε το ζήτημα της αναγνώρισης από τη διεθνή κοινότητα της γενοκτονίας των Ποντίων.

12.   Ανακινούμε το θέμα του κατοχικού δανείου και των γερμανικών επανορθώσεων.

13.   Διεκδικούμε όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από τη Συνθήκη της Λωζάννης για Ίμβρο, Τένεδο, την επιστροφή των περιουσιών των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και την απρόσκοπτη λειτουργία της Σχολής της Χάλκης. 

Επιδιώκουμε:

1.       Να εξασφαλίσουμε τη διαφάνεια και τη σωστή αξιοποίηση των οικονομικών και πλουτοπαραγωγικών μας πόρων, με σκοπό την επίτευξη ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή μας.

2.       Να επιμεληθούμε ιδιαίτερα και να προσπαθήσουμε ειδικά για την οικονομική στήριξη και την εμπέδωση της ασφάλειας στις ακριτικές περιοχές.

3.       Να καλλιεργήσουμε το αίσθημα εθνικής ομοψυχίας, με βάση μια κοινωνικά αποδεκτή πολιτική στην οικονομία, στην εργασία, στην παιδεία και στην υγεία.

4.       Να δραστηριοποιηθούμε άμεσα διπλωματικά θέτοντας πρώτη προτεραιότητα τη σύναψη σχέσεων και συμμαχιών με κράτη που έχουμε κοινά συμφέροντα.

5.       Να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής των υπηρετούντων στις ένοπλες δυνάμεις.

6.       Να φροντίσουμε ταχύτατα όχι μόνο για την ποσοτική βελτίωση του εξοπλισμού των ενόπλων δυνάμεων και την ανάπτυξη της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας, αλλά προ πάντων για τεχνολογικά εξελιγμένη ποιότητα.

7.       Να οργανώσουμε την παλλαϊκή άμυνα, που μαζί με το ακατάβλητο φρόνημα του ελληνικού λαού θα αποτελέσουν ανασχετικό παράγοντα κάθε επιθετικής πολιτικής από μέρους της Τουρκίας.

8.       Να θεμελιώσουμε μια νέα εθνική – λαϊκή ενότητα, που θα πρέπει να στηρίζεται στις κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας, της παραγωγής και του πολιτισμού.